Ontmoeting

 

Het was koud, nat en laat.

Ik kwam van een bezoek aan mijn zus en was vergeten een wat warmere en zeker waterdichte jas mee te nemen.

Op de heenweg leek het nog zo heerlijk.

Het was wel wat fris maar door het zonnetje wat scheen was het heerlijk om te fietsen.

Ik was enkele uren binnen geweest in die tijd was het dus totaal veranderd.

Het zonnetje was nergens meer te zien en in de plaats daarvan waren alleen maar donkere wolken.

En dus de koude regen!

Vrolijk was ik dus niet en mijn terugreis zou toch nog wel tenminste een uurtje in beslag nemen.

Ondanks de regen, en de bijbehorende wind besloot ik toch maar de weg langs het water te nemen.

Het was een groot open water dus de wind kon ik daar zeker niet ontlopen.

Ontfietsen beter gezegd!

Ik was zowat halverwege het meer, ik kon het einde al bijna zien, hoorde ik opeens een stem;

Meneer! Meneer!

De stem was zacht maar wel duidelijk en klonk van opzij aan of in het water.

Daar moest wat aan de hand zijn want op deze plek en bij dit weer kon het niet anders of er was iemand in nood!

Nogmaals de stem; meneer hier!

De stem klonk heel rustig maar de persoon die erbij hoorde kon ik nog niet ontdekken.

Het leek er toch verdacht veel op dat de stem vanuit het water kwam.

Intussen was ik al een paar meter het water ingelopen zonder de persoon te zien.

Plots ja, daar lag iemand in het water.

Een vreemde gedaante waarvan alleen het hoofd duidelijker te zien was.

Ze wenkte even met haar hand; hier ben ik!

Aan de stem stelde ik vast dat het in elk geval geen man was die daar lag.

Ik liep, toch wel wat angstig, of misschien ook wel wat overdonderd wat verder in haar richting.

Dat had ik beter niet kunnen doen!

Net toen ik binnen handbereik kwam greep ze me bij mijn enkels vast en voor ik begreep wat er gebeurde lag ik in het water.

Wat er toen gebeurde zal door iedereen die ik dat vertel als ongeloofwaardig worden gezien.

Eerlijk, ikzelf zou het van 'n ander ooit niet geloofd hebben.

Toch, ze trok me niet alleen omver maar ze sleepte me ook mee het diepere water in.

Toen pas zag ik dat ze zich voortbewoog door, wat ik dacht, haar samengetrokken benen heen en weer te bewegen.

Later bleek inderdaad dat het geen benen maar een grote vin of staart was waarmee ze een enorme snelheid ontwikkelde.

Vreemd genoeg kwam ik alleen in ademnood door de snelheid maar niet door het gebrek aan zuurstof!

Ook bleek dat ik ondanks de snelheid goed om me heen kon kijken.

Het water was zeer helder met er doorheen allerlei prachtige kleuren die heen en weer schoten alsof ze werden afgevuurd.

Even werd mijn blikveld gehinderd door een hoge helder groene wand met daarin een variatie bloemen.

Opeens was er een opening in die wand waar ik doorheen werd mee getrokken en toen, daarbinnen, sloeg de verwondering bij mij over in verbijstering.

Ik besef echter meteen dat verbijstering klinkt alsof de schrik me om het hart sloeg maar niets is minder waar, mij ontbreekt het aan de uitdrukking die wel recht zou doen aan wat ik zag.

Dit kon niet anders zijn dan de Hof van Eden of in elk geval een kopie daarvan.

 

Het verschil was dat het alleen vrouwenfiguren waren, allemaal dus met een vin op de plaats van normaal ‘n onderlijf.

Meteen bedacht ik me dat ik misschien wel helemaal was losgeraakt van de werkelijkheid.

Dit was hier de werkelijkheid.

Op het moment dat we het waarschijnlijke centrum van dit “woongebied “bereikten liet mijn ontvoerster me los en lag ik meteen op een bloemenveld.

Van alle kanten, links, rechtsboven en onder kwamen de meerminnen, dat moesten het zijn stelde ik vast, naar me toe.

In een grote lange rij zwommen rond me heen om me goed te kunnen bekijken.

Hun verwondering mij te zien was blijkbaar net zo groot als de mijne hen te zien.

Al snel werd ook duidelijk dat alle communicatie plaats vond met gebaren.

“Mijn “nimf was duidelijk bezig om aan de anderen duidelijk te maken hoe en waar ze mij gevonden had.

Ze beschouwde me waarschijnlijk ook als haar eigendom want toen twee andere Nimfen wat te dicht bij me kwamen om me aan te raken werden ze snel door haar met een breed gebaar weg gestuurd.

Na verloop van enige tijd bleken ze waarschijnlijk aan me gewend en zwommen ze met z'n allen weer vrolijk rond.

Niet mijn eigen Meermin overigens, die liet me geen ogenblik alleen.

Ze nam me opnieuw weer op sleep waarbij ik me aan haar staart moest vasthouden en zo zwommen of gleden we door een omgeving die ik nauwelijks kan omschrijven!

Mooi is niet het woord wat erbij hoorde, het was werkelijk fantastisch!

De kleuren van het water, de bloemen en de struiken liepen in elkaar over terwijl ze toch duidelijk van elkaar waren te onderscheiden.

Soms was het vlak maar dan weer was er weer een heuvel waar we overheen moesten en steeds opnieuw weer was het een verrassing wat we aan de andere kant weer tegen kwamen.

Regelmatig zagen we ook wel andere meerminnen zwemmen die ons dan nieuwsgierig even volgden.

Ik realiseerde me dat we geen enkele meerman tegen kwamen.

Ik had haar graag willen vragen maar hoe!

Hun gebarentaal begreep ik niet en zij waarschijnlijk mijn taal niet!

Opeens, we zaten net even samen op een hoogte van het uitzicht te genieten, trok ze me naar haar toe zodat ik met mijn hoofd tussen haar prachtige borsten belandde.

Zo bleven we even liggen tot ze met haar armen aan gaf dat we weer verder gingen.

Tegen mijn zin kan ik wel zeggen, wat mij betreft hadden we nog uren kunnen blijven liggen!

Het leek ook of ze opeens wat minder vriendelijk werd want ze sleurde me meer dan dat ze me liet glijden.

Plots voor ik het besefte sloeg ze met haar staart zodanig dat ik moest loslaten.

Meteen verdween ze in de diepte.

Ik probeerde te gaan staan en ontdekte dat ik weer precies terug was op de plek vanwaar we waren vertrokken.

Het was nog steeds nat en erg koud!

Het weer was dus niet veranderd.

Teleurgesteld zocht ik mijn fiets weer op om naar huis te gaan.

Ik besefte dat ik mijn ontmoeting met niemand zou kunnen delen.

Niemand zou me geloven en ik zou alleen worden uitgelachen en uitgemaakt voor een fantast!

Ach, het zij zo! Ik weet immers beter!

Berlia