Terug naar de werkelijkheid. 27/4-20


Een van de gedachten die een dezer dagen door mijn hoofd speelde was dat de huidige crisis situatie ons terug brengt naar de werkelijkheid.
Laat ik in dit geval voor mezelf spreken.
Met mijn bijna 85 levensjaren besefte ik wel in de “verlenging “te leven.
Niet dat ik daar elke dag bij stil stond maar de ene dag was dat besef wat meer aanwezig dan de andere.
Het bezoek van en aan de kinderen, aan de sportvereniging, het lachen met vrienden kennissen om soms flauwe grappen, het was allemaal normaal.
Natuurlijk genoot ik van die bezoekjes en onze reisjes maar voor een belangrijk deel verliepen de dagen in een zekere vanzelfsprekendheid. Misschien ook wel gezapigheid.
Deze Corona crisis heeft dit alles in een keer op zijn kop gezet!
Niets is meer normaal of zeker niet gezapig!
De dagelijkse berichtgeving over het aantal mensen wat overlijd aan het virus, de enorme inspanning die artsen en verpleging moeten leveren om alle patiënten zo goed mogelijk te begeleiden en helpen, de beperkte isolatie waardoor we geen kinderen, geen vrienden, geen buren kunnen ontmoeten zonder het risico te lopen besmet te worden of anderen te besmetten.
Dat is de werkelijkheid waarin ik maar wij allemaal zijn terug geplaatst.
Een werkelijkheid die zeker ook mij nadrukkelijk wijst op het feit hoe snel “normaal “kan over gaan in de situatie dat je blij bent met elk stukje vrijheid, met elk telefoontje met je kinderen en vrienden.
Nee, een ding staat voor mij vast, gezapig zal het nooit meer worden maar genieten van wat ik nog krijg zal ik des te meer.

Berlia