Op deze pagina zal ik mijn best doen regelmatig een nieuw kort verhaal te plaatsen of aan te vullen.

 

Wonderlijke wereld.

Zoals vrijwel dagelijks was ik weer onderweg voor een wandeling.
Waren dat vroeger nog tochten van soms wel tien kilometer, nu, al heel wat ouder, blijven ze meestal beperkt tot zo’n twee of drie kilometer.
Van huis uit is het dan ook steeds moeilijker om die wandelingen wat af te wisselen door een andere omgeving.
Nu was me dat wel gelukt omdat ik was vertrokken vanuit onze caravan.
Na een half uur voelde ik dat de vermoeidheid mijn benen wat loom maakte en struikelde ik al bijna over wat uitstekende boomwortels.
Daar zag ik een dikke boom met eromheen was korte Heide.
Het was de enige boom in de omtrek met daarvoor, alsof hij speciaal voor mij daar was neergelegd een stam van een eerder omgehakte boom.
Er was niemand in de omgeving dus met mijn rug leunend tegen de staande boom zakte mijn ogen even dicht.
Ik werd wakker door een stem die vroeg;
Ben je moe Opa!
Ik opende mijn ogen en keek rond maar zag niemand.
Toch had ik de stem duidelijk gehoord, waar kwam die dan vandaan?
Ik keek omhoog naar de top van de boom.
Hij was dicht begroeid met wijd uitstaande takken maar ik zag niets.
Toch plots zag ik wel een beweging!
Dat kon niet waar zijn!
Waarschijnlijk sliep ik nog en droomde ik het maar ik dacht toch duidelijk te zien dat er een honds, of was het een vos tussen de takken vandaan kwam.
Het kon dus niet anders dan dat ik droomde, een vos in een boom, onmogelijk.
Bovendien ik had een stem gehoord dus dat maakte het allemaal nog ongeloofwaardiger!
Een vos in een boom en dan ook nog eentje die kon praten, nee Bert, als je nu niet aan het dromen bent raak je wel erg van het padje!
Plots kwam het dier langs de stam naar beneden gegleden alsof dat voor hem een normale afdaling was.
Mijn eerste reactie wast ik overeind sprong en een paar stappen opzij zette.
Niet schrikken Opa klonk nu duidelijk vanuit de bek van het dier.
Ik zag daarbij ook duidelijk zijn kaken open neer gaan.
Ik kneep even in mijn arm en keek om me heen. Het was nog steeds dezelfde boom en dezelfde stam waarop ik zat.
Het was dus toch geen droom!
Om het te bewijzen besloot ik om dus verder te gaan!
Dus U kunt praten stelde ik vast, en in bomen klimmen, dat is toch geen eigenschap waarin jullie, Vossen veronderstel ik, uitblinken!
Daar blijkt weer uit hoe weinig jullie mensen van de dierenwereld weten klonk het wat lerend!
Zelfs wat arrogant kwam het over.
Maar om in te gaan op je veronderstelling ik ben inderdaad een Vos, Juul om volledig te zijn.
Hij stak een poot in mijn richting en vroeg en wie bent U!
Ik ben Bert, en zoals je ziet een mens, nog preciezer een man!
Inmiddels was ik al bijna zover dat ik het gesprek met een Vos normaal begon te vinden.
Voor Juul zoals hij zich noemde was het dat al blijkbaar al vanaf het begin.
Voor mij was dit dus een uitgelezen kans om inderdaad wat achtergronden van het dierenleven te leren kennen.
Ik besefte echter ook meteen dat wat ik ook zou horen of ler en, niemand zou me ooit geloven!
Maar was dat dan belangrijk!
Voor mezelf was het toch een geweldige beleving en ervaring!
En heb je vandaag je Schaap al geslacht vroeg ik heel sarcastisch?
Nee, jij je varken wel was het antwoord?
Ik moest toegeven, ik kon hem niet wat verwijten van waaraan ik mezelf ook schuldig maakte.
Op jullie wordt daarbij niet door een jager geprobeerd je neer te schieten ging Juul verder.
Voor jullie zijn wij niet meer dan moordenaars!
Nou ja stelde ik rustig vast, het is natuurlijk voor zo’n boer niet leuk als zijn schapen of kippen door jullie worden geslacht!
Ik zag aan zijn bewegingen dat hij boos werd!
Je vergeet daarbij een ding klonk het driftig, jullie fokken de schapen, varkens en kippen speciaal voor de wol, de eieren of consumptie, waarom zouden wij daar dan geen gebruik van maken.
Wij moeten ook leven!
Nee, jullie zijn wel erg hypocriet!
Oh, dat woord heb je dus ook al geleerd stelde ik nuchter vast.
Maar je hebt gelijk, de post verwijt de ketel!
Dat was dan weer een uitdrukking die hij waarschijnlijk nog niet kende want er kwam geen reactie!
Plots stond hij rechtop met gespitste oren!
Misschien zie je me nog wel een keer riep hij nog terwijl hij weg sprintte.
In de verte zag ik twee wandelaars aan komen lopen.
Heerlijk weertje merkten ik op toen ze dichterbij kwamen, en terwijl ik opstond, hier kunnen jullie even uitrusten, wees ik op de stam.
Tijdens het weglopen keek ik nog wel enkele keren om of ook zij bezoek kregen!
Gelukkig niet zag ik.

Berlia

 

Verklaring.

 

Na mijn vreemde ontmoeting met Juul de Vos is het te begrijpen dat enkelen van mijn lezers me een beetje gek of op zijn minst naïef zullen noemen.

Ik moet dan ook toegeven dat het naar beneden glijden vanuit de boom door Juul de Wolf aan mijn fantasie is ontsproten.

Althans te dele, Juul zelf bracht me op het idee!

Zeg maar dat ik zo uit de boom naar beneden kwam suggereerde, als ze dat geloven geloven ze alles!

Al was het eigenlijk wel zijn idee, hierbij toch maar liever de waarheid.

Juul leg ik dat later nog wel uit.  

 

 

 

 

Mijn tuingenoten.

 

In het tuintje bij mijn caravan  heb ik drie gezellige tuin of buurtgenoten.

Ze leven dus in mijn tuin en ik heb er gezellige buurt- of discussie genoten aan.

De oudste van de drie, Ka Bouter is inderdaad niet alleen de oudste maar ook de wijste.

Jammer is wel dat hij dat regelmatig ook wel erg nadrukkelijk wil laten weten.

Voor mij niet meer zo’n probleem, ik ben er aan gewend maar nu heeft hij gezelschap gekregen van Wispel Turig en Ab Normaal.

Beiden zijn een stuk jonger en zoals hoort bij de jeugd, ook wat eigenwijs.

Ka heeft ook nog een vriendin.

Dat zegt hij zelf tenminste, ik heb ze nog niet gezien.

Ze leeft wel ergens in de buurt zegt hij maar waar precies laat hij niet los.

Wel noemde hij haar naam, Norma Liter, daar moet ik het voorlopig mee doen.

Ze is wel vijf jaar jonger dan hij liet hij wel trots weten!

Nu moet gezegd, het zou niet voor het eerst zijn dat hij wat jokt hoor.

Ik noem het geen liegen want soms verward hij zijn fantasie wel eens met de werkelijkheid en weet dan zelf niet meer het onderscheid.

Ach, het maakt het altijd wel weer interessant naar zijn verhalen te luisteren.

Vanmorgen kwam ik buiten en zag dat Ka met zijn rug naar de andere twee stond.

Het was duidelijk dat hij zeer gepikeerd was en de oorzaak moest swel bij de twee liggen want die lachten wel er nadrukkelijk.

Wat is er gebeurd Ka vroeg ik vriendelijk, je bent boos zo te zien!

Boos zei hij, is ben pisnijdig!

Dat kan kloppen lachte Wispel.

Ja hoor vulde Ab aan, vooral dat pis klopt zeker!

Ja lachen jullie maar bromde Ka, volgende keer stuur ik die hond naar jullie!

De hond heeft hem volgepiest lachte Ab nog harder!

Nou Ka vroeg ik wat is er nu gebeurd!

Steeds nijdiger wordend probeerde hij mij duidelijk te maken dat een hond die nacht hem als pispaal had gebruikt!

En het was een grote hond stelde hij erbij.

Zo groot! En hij wees tot de bovenkant van zijn benen.

Nu is hij maar zestig centimeter dus zo groot kan de hond dus niet zijn geweest.

Je stinkt Ab klonk het vanuit de hoek waar de twee stonden.

Nou, lachen jullie nu maar niet of ik zal ook eens over jullie heen piesen!

Dat maakte indruk.

Het lachen stopte meteen.

Ik haalde snel een bak met warm water, maakte een sopje en spoelde Ab schoon.

Met moeite kon er een dankje vanaf!